Obok Bele Bartoka jest najwybitniejszym węgierskim kompozytorem. Był także światowej sławy dyrygentem i pianistą, pisarzem (autorem pierwszej biografii Fryderyka Chopina), krytykiem, i publicystą, jednym z najwybitniejszych reprezentantów muzycznego romantyzmu. Urodził się w 1811 roku. Gry na pianinie uczył go austriacki kompozytor Carl Czerny natomiast tajniki kompozycji poznawał u Antonio Salieriego. Jako pianista debiutował już w wieku 11 lat, w 1822 roku.

Rok później wyjechał do Paryża, gdzie studiował kompozycje u Ferdinanda Paera i Antonina Reicha. W latach 1824 – 1827 koncertował w Paryżu i w Anglii, zachwycając swoim graniem m.in. króla Jerzego IV. Przez długie lata mieszkając w Paryżu miał okazję poznać znakomitości rodzącego się ruchu romantycznego. M.in. V. Hugo, A. Lamartine a, H. Heinego, A. Musseta, Fryderyka Chopina, H. Berlioza, czy też F. Mendelssohna-Bartholdy ego. Przyjaźnił się również z Adamem Mickiewiczem, Juliuszem Słowackim, Henrykiem Wieniawskim, Juliuszem Kossakiem oraz Julianem Ursynem Niemcewiczem.

Jest twórcą gatunku muzycznego, który został nazwany poematem symfonicznym. W muzyce fortepianowej rozwinął fakturę i technikę pianistyczną, wyprzedzając impresjonistyczny styl Claudea Debussyego i Mauricea Ravela, ekspresjonizm Aleksandra Skriabina, a także późnoromantyczny koncert fortepianowy Piotra Czajkowskiego i Sergiusza Rachmaninowa. Pomimo, iż z racji szybkiego wyjazdu z kraju nie mówił dobrze w języku węgierskim, często podkreślał swój patriotyzm. Dał mu wyraz np. w Rapsodiach Węgierskich i poemacie symfonicznym Hungaria.
W wieku 55 lat, w 1865 roku przyjął święcenia kapłańskie. Do końca swojego życia często podróżował do Budapesztu, Weimaru i Bayreuthu, gdzie też został pochowany w 1886 roku.